कूटनीतिज्ञहरू युद्धविराम वार्ताको टेबलमा हात मिलाइरहेकै बेला अमेरिकी युद्धपोत र वायुसेनाले इरानमाथि फेरि आक्रमण गर्यो । समय यति विरोधाभासी थियो कि एकातर्फ वार्ताकारहरू शान्तिको भाषा बोलिरहेका थिए, अर्कातर्फ बन्दुकहरू गड्गडाइरहेका थिए ।

पेन्टागनको जवाफ सीधा थियो — पहिले आफ्ना सैनिक बचाउने, पछि कुरा गर्ने । अमेरिकी केन्द्रीय कमाण्डका अनुसार दक्षिणी इरानका मिसाइल ठाउँहरू ध्वस्त पारियो र होर्मुज जलडमरूमध्यमा चुपचाप बारुदी सुरुङ बिछाउन खोजिरहेका इरानी डुंगाहरू पनि रोकिए । संसारकै सबैभन्दा व्यस्त र संवेदनशील समुद्री बाटोमा यो घटना भयो ।

पानीको अर्कोतर्फ बन्दर अब्बासमा बस्नेहरूले आकाश सफा भए पनि गर्जन जस्तै आवाज सुने — एकपछि अर्को विस्फोट । इरानले ढिला गरेन, तुरुन्तै उक्त क्षेत्रमा हवाई प्रतिरक्षा प्रणाली सक्रिय गरिदियो ।

यो घटना अचानक आएको होइन । केही हप्ताअघि मात्रै अमेरिकाले इरानसँग जोडिएका सैन्य ठाउँहरूमा हमला गरेको थियो — कारण थियो इरानी समर्थित समूहले अमेरिकी युद्धपोतमाथि मिसाइल र ड्रोनबाट प्रहार गरेको आरोप । कागजमा युद्धविराम थियो, समुद्रमा र आकाशमा भने त्यसको कुनै अर्थ थिएन ।

यो विवाद केवल दुई देशको मामिला भएको भए संसार यति चिन्तित हुने थिएन । तर होर्मुज जलडमरूमध्य कुनै साधारण समुद्री बाटो होइन — संसारभर कारोबार हुने हरेक पाँच ब्यारेल तेलमध्ये एक ब्यारेल यही साँघुरो बाटो भएर गुज्रन्छ । यहाँ लडाइँ लम्बियो भने टोकियोदेखि लन्डनसम्म इन्धनको मूल्य उछाल्छ, आपूर्ति श्रृंखला थलिन्छ र अर्थतन्त्र हल्लिन्छ ।

युद्धविराम अझै आधिकारिक रूपमा कायम छ भनिन्छ । तर हरेक नयाँ आक्रमणसँगै त्यो शब्द झन् खोक्रो सुनिन थालेको छ ।